De slechte raadgever

Als jongste van een gezin  van 3 met twee grote broers ben ik best wel beschermd opgevoed. Ons huisje kende verschillende kruisjes maar mijn ouders hebben dat nooit groot gemaakt, bij deze hulde aan mijn ouders. Waardoor ik ondanks de kruisjes een onbezorgde jeugd heb gehad. Waardoor ik heb geleerd dat je na vallen weer kan opstaan met wat extra bagage misschien maar dat kan je aan.

#Metoo 

Op mijn 18^de ging ik op kamers, een grote droom, zelfstandigheid, een eigen plek. Op een zolderkamer in Eindhoven begon dat avontuur. Dit avontuur werd abrupt beëindigd toen er op een avond in augustus een indringer mijn zolderkamer binnen kwam. Mijn droom is toen, heel even keihard stukgeslagen. Terug naar mijn ouders om vervolgens 3 maanden later opnieuw een poging te wagen. Maar nu niet meer onbevangen, maar vol angst. I

Ik zou mijn leven niet kapot laten maken door een of andere mafkees. Dus ik begon opnieuw. Precies zoals ik had geleerd van mijn ouders. Vallen en weer opstaan. Ik had geluk, mijn broer verliet zijn studentenkamer en ik kon zijn kamer overnemen. Een vertrouwde plek die dus wat meer veiligheid gaf. Regelmatig lag ik huilend in bed omdat de angst ook wel genaamd de slechte raadgever mij liet denken dat ieder piepje en kraakje in je huis opnieuw een indringer was. Ramen en deuren moesten hermetisch afgesloten zijn wanneer de avond viel. En alles wat ik alleen moest doen (s ’avonds) kostte mij zoveel energie omdat die raadgever mij vanbinnen helemaal leegzoog. Als je niet veilig in je eigen huis bent, waar dan nog wel? 

Dit verwerken heeft jaren geduurd. Ik heb altijd gevochten voor mezelf en toen ik 4 jaar later verplicht naar het buitenland moest voor stage ben ik ook dat aangegaan. Wederom mijn ouders die me hielpen. Mijn vader bracht me, sliep op een luchtbed in mijn nieuwe kamer in Barcelona en ging metro in en metro uit met mij zodat ik vertrouwen kreeg op mijn nieuwe plek. Na 4 dagen vertrok hij en begon mijn avontuur all by myself in Barcelona. Face your fears en als je bijna 1500 km van huis bent moet je dat ook vaak alleen doen. En dat ging bijzonder goed!

Dat tripje heeft geholpen, de raadgever was niet weg, maar verdween steeds vaker naar de achtergrond. Ik was sterker dan die raadgever. En uiteindelijk heb ik hem zelfs overwonnen. Nee ik zal nooit met mijn ramen wagenwijd open slapen en soms wil ik zelfs de kiepstand niet. Maar niet meer gedreven vanuit angst maar vanuit de automatische piloot, zonder gedachten. Dat is gewoon zoals ik ga slapen.

Nieuwe klap

En dan 13 jaar na die bewuste avond in augustus kreeg ik wederom een onverwachtse klap. Deze keer geen indringer maar een klap van binnenuit, darmkanker. Eerst in de overlevingsstand en na de euforie van het weer gezond zijn en er met een enkele operatie vanaf te komen, klom dat kleine duiveltje weer op mijn schouder. Ik was zwanger van een tweeling, herstellende van een operatie en had een fantastische man en zoon van 3. En ik was bang. Bang dat het terug zou komen, bang dat ik mijn gezin moest achterlaten bang voor mijn eigen lijf. Ik was nu niet eens meer veilig voor mezelf.

Ik projecteerde die angst op iedereen die mij lief is. Dacht altijd dat het ernstig zou zijn en als een van de kinderen net iets zieker was dan normaal. Ik kon dat niet meer weg relativeren met de standaard vragen: Is ie nog alert, drinkt ie nog goed, hoe is de ademhaling etc. Dat het altijd een ander overkomt, dat gaat niet meer op... Het kan iedereen overkomen en mij dus ook. 

Opnieuw veelvuldig in gesprek met mezelf, altijd proberen te relativeren. Als ik echt in de paniek schoot kon ik dat gelukkig kwijt bij mijn man, ook hulde voor hem. Mijn broodnuchtere man die zonder een raadgever naar zaken kan kijken en mij weer subtiel met beide benen op de grond zet. Maar naarmate de tijd vorderde wil je niemand meer lastigvallen met dat gepaniekeer in je hoofd. En heb ik het mezelf echt nog weleens moeilijker gemaakt door het gevecht alleen te voeren en de raadgever alleen aan te willen pakken. Jammer want dat kost zoveel meer energie en stress.

De gemene deler

Opvallend dat twee totaal verschillende situaties ook zoveel gemeen kunnen hebben. En dat beide ervaringen op mij dezelfde uitwerking hadden. Zo werd ik dus twee keer tijdenlang geleefd door een slechte raadgever. Je ziet het niet aan de buitenkant, ik lach, geniet en zal je altijd zeggen dat het goed met me gaat want dat is ook zo. En dat duiveltje op mijn schouder, die raadgever die sleep ik soms nog mee en hoort nu dus blijkbaar bij mij. 

Liefs Maartje

Maart: darmkankermaand

1 maart, de eerste dag van de internationale maand van de darmkanker. Daar sta ik graag even bij stil. Wist je dat er jaarlijks 15.000 Nederlanders de diagnose darmkanker krijgen?

Ik was op 24 oktober 2013 een van die 15.000. Een dag die tot op de dag van vandaag een enorme impact op mijn leven heeft. Darmkanker? Gewoon dikke vette pech, niet erfelijk, geen reden te bedenken waarom ik, op 32-jarige leeftijd, de diagnose darmkanker moest krijgen. Ik was niet te dik, had een (redelijk) gezonde levensstijl… en toch kreeg ik die diagnose.

Mensen vragen mij vaak hoe ik erachter kwam. En ik denk nog steeds dat ik erachter kwam omdat ik over alert, maar dan ook echt über over alert, op mijn eigen lichaam was in die periode. Want naast buikkrampen en wat andere vage klachten had ik in die periode (van 1,5 jaar met klachten) ook 3 miskramen. Er zat iets niet goed in die buik.Begrijp me niet verkeerd, geen seconde heb ik aan darmkanker gedacht maar het klopte niet. De huisarts die op haar beurt de omstandigheden ook verdacht vond heeft mij uiteindelijk doorverwezen naar zowel de gynaecoloog als de Maag-, darm- en leverarts.

Ik kan de data nog zo opdreunen.
7 oktober had ik mijn eerste afspraak bij de MDL-arts
21 oktober de endoscopie (een darmonderzoek) 
24 oktober dus de dag dat ik een van die 15.000 Nederlanders werd.

Velen van jullie kennen mijn verhaal wel, ik bleek ook nog zwanger, daar kwamen we na de diagnose achter. Terwijl we net het gesprek bij de chirurg hadden gehad kwamen we er bij de gynaecoloog achter dat ik zwanger was van een tweeling. Een achtbaan met steeds weer een extra looping, zo heb ik die periode regelmatig omschreven. Ik had geluk, één operatie heeft mij genezen en vervolgens kon ik gaan wennen aan het feit dat we er 2 kindjes bij gingen krijgen. Dat was in realiteit nog een behoorlijke psychologische uitdaging, waarin ik het echt niet altijd makkelijk had. Maar he, ik mocht niet klagen. En op 2 juni 2014 kwamen onze mannetjes kerngezond ter wereld. Wat een verhaal maar met een fantastische afloop.

Dit verhaal hoor je mij met regelmaat vertellen. Het andere stukje, de gevolgen van de diagnose en de operatie bespreek ik duidelijk minder vaak. Mentaal kan de diagnose mij nog steeds naar de keel grijpen. Zomaar ineens staan de tranen in mijn ogen en zit ik weer in die stoel op 24 oktober 2013 in het Catharina Ziekenhuis. Mentaal ben ik ook angstig geworden. Ik ben niet meer naïef, het kan iedereen overkomen. Ik ben daardoor ook een soort hypochonder die steeds die slechte raadgever naar boven haalt. Of het nu om pijntjes bij mezelf gaat of om mijn man of kinderen. Ik moet met regelmaat mezelf terugroepen of mijn, gelukkig broodnuchtere, man de boel weer laten relativeren.

Fysiek is er ook wel iets veranderd. Tijdens de operatie is er een behoorlijk stuk van mijn dikke darm verwijderd, ja dat kan dus blijkbaar gewoon, wist ik ook niet J. Je zult begrijpen dat dit gevolgen heeft voor mijn stoelgang en de manier waarop ik mijn voeding verwerk vanbinnen. Iedere avond zat ik met een opgeblazen buik op de bank en met regelmaat had ik buikpijn na bepaalde gerechten/voedingsstoffen. Nog maar niet te spreken over wat er gebeurd als ik alcohol heb gedronken (ook al bij een glas). Die gevolgen bespreken we liever niet, want tja…. daar zit echt niemand op te wachten toch?

Sinds kort ben ik bij een voedingsconsulente en leer ik anders met voeding om te gaan en anders te eten waardoor mijn klachten enorm afnemen. Ik ben nu dus heel bewust met voeding bezig, en dat helpt. En als ik toch eens wat anders eet en/of drink. Dan kies ik dus ook voor de gevolgen.

Darmkanker, we praten er niet zo graag over omdat dit nou eenmaal verbonden is aan poepen, winden laten en dat is toch wat ongemakkelijk. Laten we er dan in ieder geval even bij stil staan en bewust zijn. In ieder geval deze maand omdat het nu eenmaal Internationaal de maand van de darmkanker is.

Wil je meer lezen? Ga dan naar de site van de Maag-, darm- en leverstichting.  https://www.mlds.nl/gezonde-buik/

Meer dan alleen mijn gynaecoloog....

Als je kanker hebt of hebt gehad en tijdens of kort daarna zwanger bent, kom je in een achtbaan die naar de buitenwereld amper is uit te leggen. Ik kreeg de diagnose kanker en binnen een week na deze diagnose hoorde ik ook nog dat ik zwanger was, om daarna ook nog twee hartjes te zien kloppen op het scherm van de echo. Emoties schakelen bijna uit, overleven modus staat aan en je bent bezig met hetgeen je al hebt. In mijn geval was dat mijn man en zoon van toen net 3 jaar.

Na mijn operatie bleek ik nog steeds zwanger van een tweeling. Een wonder bijna, zo pril en zoveel moeten doorstaan maar ze waren er nog. Terwijl ik herstelde moest ik omgaan met een zwangerschap. De kinderwens was er ooit zo hevig. En nu? Weghalen is nooit een optie geweest, geen seconde, maar was ik niet zwanger geweest op dat moment, dan was ik er ook niet aan begonnen.

Nog bang van de diagnose en bang voor de kanker, daar past op dat moment geen zwangerschap bij. Want wat als het terug komt? Wat als..... Wat moet mijn man alleen met twee baby's en een peuter en een zieke vrouw (of nog erger).

En dan is ze daar... de gynaecoloog, mijn rots in de branding. Om de week zat ik daar voor de controles van de tweelingzwangerschap. Maar ondertussen was zij zoveel meer. Ik kon alles tegen haar zeggen, al had ik pijn aan mijn grote teen. Zij gaf mij vertrouwen, was sterk en heel duidelijk. Zij trok ons door die zwangerschap heen, serieus maar ook zeker heel vaak met een lach en terwijl de weken verstreken gingen wij ook weer genieten van wat er komen ging. Maakte ik mij zorgen, dan kon ik dat bij haar kwijt, ook al had het niets met die zwangerschap te maken. Dat kon gewoon, dat hoefde ze niet eens te zeggen, dat voelden wij.



En vandaag 3 jaar later mocht ik zomaar even bij haar langs. Het was haar vrije dag maar ze moest toch nog even in het ziekenhuis zijn en maakt weer tijd voor mij. Samen gesproken over toen, over hoe belangrijk die zorg op zo'n moment is en hoe ik anderen hiermee zou willen helpen.

Dank Dr. van Rumste je hebt een bijzonder plekje in mijn hart gewoon omdat je er toen was en je meer wilde zijn dan alleen de gynaecoloog.

Liefs Maartje

10 km in strijd met mezelf

Afgelopen zondag was het zover. De DLL Marathon Eindhoven. Nadat ik een paar weken daarvoor de halve moest laten schieten ging ik vol zelfvertrouwen de dag in klaar om rond 15.30 uur te starten aan de ED 10 km.

 

Vroeg uit bed. en eerst om 11.00 uur de minimarathon samen met Jesse. Helemaal leuk en Jesse had het super goed gedaan. Trots met zijn medaille om zijn nek en na glunderend van zijn high five met Phoxy liepen we weer naar de auto.

Maurice moest voetballen dus een druk schema. Thuis gauw eten, Fedde en Rens naar bed voor hun dutje zodat ik me klaar kon maken voor mijn afstand. Mijn schoonmoeder kwam op de kinderen passen en ik stapte op mijn fiets.

Wat een uitdaging, dacht ik nog even bij DLL langs te kunnen gaan om mijn fiets te parkeren en mijn spullen te droppen... NOT... Fiets ergens in de stad achter gelaten, gauw naar de start (Veldmaarschalk Montomerylaan). Al append met mijn moeder zodat zij bij de start mijn tas met spullen kan overnemen. Oké niet helemaal de voorbereiding zoals ik hem bedacht had maar eenmaal daar, luisterend en meedeinend op DJ La Fuente had ik er helemaal zin in.

En dan is het zover, we zijn begonnen, enthousiast loop ik de eerste meters van de 10 km die ik moet/mag gaan afleggen. Via de Europalaan lopen we de Dokter Berlagelaan in om daar ergens de wijk in te schieten en de Boschdijk over te steken. En daar begint het: waar ik normaal na een kilometer of twee heerlijk kan gaan ontspannen en kan genieten van het lopen, Loop ik nu bijna vast. Mijn hoofd maakt overuren en er gaat van alles door me heen. Jeetje ik ben pas net op weg en moet nog een heel stuk... Ga ik dit redden?

Dat sporten een soort psychologische werking op mij heeft dat was al bekend. Maar deze 10 km was 8,5 km lang een gevecht met mezelf. Was ik niet goed voorbereid? was de minimarathon, de fietstocht en de race om op tijd bij de start te zijn te veel? Mijn benen hadden er in ieder geval niet veel zin in. De Oirschotsedijk was lang en toen kwam er drinken en die spons. Die spons deed goed. Maar mijn mentale strijd ging door. Ik dwaalde af naar vroeger, mijn handbal tijd, ik kon best een aardig balletje gooien maar het kwam er maar zelden echt uit tijdens de wedstrijden en uit was ik altijd beter als thuis. Was dat mijn probleem, presteren onder druk?

Deze 10 km waren beladen, ik ging voor de halve maar dat ging niet lukken.. Dus werd het de 10. Was dat de reden waarom dit de zwaarste 10 km waren die ik het afgelopen half jaar had gelopen? Het was zwaar maar tegelijkertijd is dat dus wat sport zo mooi maakt, daarom kijk ik graag naar sport. Het is fysiek en metaal en daardoor heel onvoorspelbaar.

De strijd ging door via Strijp S, langs het PSV stadion over de Matildelaan naar het centrum. Waar ik nog het meest van baalde is dat ik niet kon genieten van dat rondje centrum waar heel veel mensen aan de kant stonden, Stratumseind kon mij niet dat beetje extra energie geven en over het bruggetje bij Dijk 9 stond een hele club vrienden met als belangrijkste supporter mijn man maar zelfs daarvan kon ik niet echt meer genieten. Met het laatste stukje fysieke en mentale kracht dat ik nog had liep ik door naar de Vestdijk waar ik ook niet kon genieten van het mooie DLL blauw waar collega's stonden. Emotioneel kwam ik over de streep. Dit was een pittig uurtje therapie, strompelend naar de medaille, de sportdrank en het water van Brabant Water om daar mijn lieve ouders te zien staan. Emotioneel vertelde ik hen over de race die ik had gelopen, dit was mijn race, de strijd met mezelf. Mijn10 km die zo beladen was geworden dat ik er niet van kon genieten. Dat moet dus nog een keertje over :-)

@MarathonEindhoven ik ben er volgend jaar weer bij! Of het de halve wordt of weer de 10, dat zien we nog wel... Ik doen weer mee, maar dan wel genietend want wat is fantastisch in Eindhoven op die dag!



Liefs Maartje

Rennen, vliegen duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan

Herkenbaar? Mijn dagen zien er regelmatig zo uit. Zodra we opstaan in ieder geval tot de kinderen rond half acht weer in bed liggen. En daarna is het een keuze, ga ik door? Opruimen, wassen, strijken, poetsen, nog de laatste dingen voor het werk afronden die ik overdag niet afkreeg, sporten of negeer ik alles en kruip ik op de bank. Sporten doe ik 2 tot 3 keer in de week en dat zijn vaste momenten dus dat lukt wel alle anderen dingen daar heb ik geen vaste dagen voor... Ik kan makkelijk de was drie dagen negeren maar daar heb ik mezelf mee. Toch komt er vaak geen structuur in hoe ik mijn weken indeel op dat gebied.

Ik vraag me soms wel eens af of het aan mij ligt of misschien ook wel aan onze generatie. Ik kan moeilijk keuzes maken en we willen alles. Werken, sporten, gezond eten, een sociaal leven online en offline, een opgeruimd huis, kinderen met ook nog allerlei activiteiten en afspraken, er op uit met het gezin, theater, bioscoop een boswandeling alles moet in die week. En goh, verrassend dat past nooit.... En doe je altijd wel iets of iemand tekort. 24 uur in een dag zijn gewoon niet genoeg want idealiter slaap ik er ook nog 8 of in ieder geval 7.



Keuzes maken kan ik echt ontzettend slecht. en plannen maken is ook niet mijn sterkste kracht. Als morgen iemand belt met een leuk idee kan ik ook met regelmaat nog heel spontaan daar op in willen gaan om mezelf vervolgens nog meer kopzorgen te bezorgen met hoe ik dit nu weer ga inpassen.

En in al die gekte zijn er fantastische geluksmomenten en maar ook tegenslagen en als ik eerlijk ben neem ik soms te weinig tijd te leren of te dealen met de tegenslagen of intens te genieten van die geluksmomenten.



Ik heb drie jongens van zes en een tweeling van twee jaar. Als ik soms door de foto's heen scrol dan besef ik me opeens dat ik die momenten bijna aan me voorbij heb laten gaan. Het eerste jaar met de tweeling was echt overleven, niks geen roze of in ons geval blauwe wolk. Er was geen ruimte om echt te genieten van die periode (het was ook heel vaak niet genieten maar gewoon kei hard werken) En dan besef je ook dat er momenten zijn die je niet bewust genoeg hebt meegemaakt. Nu ze twee zijn lukt dat wel iets vaker maar helaas regeert nog heel vaak de waan van de dag. Gelukkig hebben we de foto's nog....


Liefs Maartje

Doel: halve Marathon.... nog niet gehaald

Ik ben niet een persoon die een hele bucketlist afgevinkt wil hebben voor haar..... ik noem maar iets 40ste. Ik heb wel een nieuwe drive gekregen. Komt dat omdat ik ooit de diagnose kanker kreeg of omdat in mijn drukke bestaan met ons mannengezin af en toe iets zoek om in te ontsnappen? Geen idee maar wat ik in ieder geval anders doe dan een aantal jaren geleden is denken. "Dat wil ik ook ooit nog eens doen".

Neem nu de Marathon Eindhoven, al jaren ben ik een trouwe bezoeker en supporter van het evenement en iedereen die maar meeloopt. Een super gezellige middag in de stad en je kent altijd wel iemand die je kunt toejuichen terwijl je met je wijntje in je hand op het Stratumseind staat. Al jaren denk ik..... "dat wil ik ooit ook nog eens doen" en dit jaar moest het dus. Niet ooit nog eens maar nu. Als ik het moest doen zou dit het jaar zijn.



Ik was toch al zo goed bezig met sporten en begon in april al met extra trainen. Ik had nog nooit een lange afstand gelopen maar in juni liep ik tijdens een wedstrijd georganiseerd door DLL's TrueEnergy 10 km. Perfect op schema, nog genoeg tijd om naar die 21 km toe te werken.



Ik had al die tijd nog geen tegenslag gehad en trainde vrolijk door. En daar kwam ie dan toch: Mr. Tegenslag!!! Hoe langer ik liep hoe meer ik last kreeg na afloop van de training. Mijn hart leek wel van slag, ik moest ongeveer een half uur na de training plat, rustig ademhalen, ogen dicht en wachten tot het over was. Tja en dan heb je al wat moeite met het vertrouwen van je lijf, dus de onzekerheid sloeg meteen toe. Ik werd weer in de steek gelaten, door mezelf, mijn lijf (lekker dramatisch).

Naar de huisarts dus, na verschillende onderzoeken kwam er inderdaad de bevinding dat mijn hart een slag extra nodig heeft (af en toe). Komt heel vaak voor, dus geen zorgen. Oorzaak? Onbekend. Slaap te kort (tja maanden gehad maar nu toch niet meer), Te veel koffie (Uitgesloten ik drink geen koffie), Schildklier misschien? Een bloedtest moest daar duidelijkheid over geven. Ja hoor, weer eens bloedprikken, ik en de naalden gaan tegenwoordig heel goed samen. Gelukkig alles ok. Dus rust, een paar tandjes terug ik wilde te snel te veel. Mijn lijf kon mijn moordend nieuwe sporttempo niet bijbenen.

Dagen/weken waren er alweer voorbij, we zaten alweer in september. Wat moest ik doen? Doorgaan of genoegen nemen met 10 km. Mijn teller was blijven steken op 13/14 km. Doorgaan zou voor mij een strak programma betekenen. In strijd met mezelf, stond ik voor de spiegel. Moeder van 3 waaronder een tweeling van 2 jaar, 4 dagen werken, een man met een drukke baan en ook een eigen sportschema. Dat strakke schema zou mij meer onrust geven dan goed doen. Sterker nog, dat was niet haalbaar.

Dus daar stond ik, in de spiegel naar mezelf te staren en moest ik mijn inschrijving aanpassen, een dikke vette teleurstelling, vertrouwen in mijn lijf was weer even kwijt.

Maar goed, hoofd omhoog, doelstelling bijgesteld 10 km it is ("maar dan wel een goede tijd!" hoor ik mezelf meteen zeggen).


Liefs Maartje

Op zoek naar vertrouwen

De diagnose kanker in mijn geval was heftig maar ik was niet ziek en ben het eigenlijk ook nooit geweest. Een operatie was voldoende om mij te genezen van kanker. Dus ik vond dat ik ook niet moest zeuren, mijn traject was simpel, snel en heel goed te doen.



Maar toen kwam mijn strijd, de mentale strijd. Ik moest eerst dealen met een zwangerschap, die ooit zo gewenst was maar nu heel veel onzekerheid met zich mee nam. We wilden niets liever dan een broertje of zusje voor Jesse. Maar wat als het terugkomt, wat als de operatie niet voldoende was. Wat moet Maurice met een peuter en 2 baby's als zijn vrouw ziek is of..........

3 weken na mijn operatie ging ik weer halve dagen werken en na een week was ik alweer volledig aan de slag. Achteraf wellicht veel te snel maar dat is wat ik toen nodig had.

Tijdens de zwangerschap leerde ik mijn lijf opnieuw kennen. En met de week liet het gevoel van onzekerheid los. We keken uit naar de komst van de twee jongens. De zwangerschap was niet extreem zwaar maar tegen het einde begon dat toch zijn tol te eisen. Waar ik tot een week of 25 eigenlijk geen verschil merkte met mijn eerste zwangerschap werd het daarna toch wel een stukje pittiger. Eerder dan ik zelf had gewild moest ik met 28 weken toch echt minder gaan werken en zat ik met 33 weken helemaal thuis.

Oef tijd om na te denken. Wat is er eigenlijk allemaal gebeurd en twee baby's mijn god hoe gaan we dat doen. Gelukkig niet heel veel tijd gehad want met 37 weken werd ik ingeleid en werden na een hele soepele bevalling Fedde & Rens geboren.



En toen was mijn lijf weer van mij. ik was niet meer zwanger en voelde dus voor het eerst sinds de operatie mijn lijf weer zoals het was. Wat zit daar toch steeds in de weg, oh is dat littekenweefsel en die darmen dat lag dus niet aan de zwangerschap.

Veel tijd om er bij stil te staan was er niet want de eerste maanden met een tweeling (en al helemaal de eerste maanden die wij hadden met onze tweeling) waren heftig. Ik werd compleet geleefd en had totaal geen tijd om stil te staan bij mijn lijf en wat er gebeurd was. Ik sloeg me door de controles heen en dat was het.

En toen was het eerste jaar voorbij en langzaam kon ik weer af en toe met mezelf bezig zijn. Beetje bij beetje kregen wij weer een beetje van ons leven terug. Ik sloot me aan bij de lokale bootcampclub en ging vol goede moed aan de slag. BAM dat viel even tegen. Ik liep achteraan, kon niet mee komen en moest bij de derde keer de berg opgaan gewoon afhaken. Gefrustreerd, teleurgesteld en emotioneel keerde ik terug naar huis. Op een zondag na weer een training waarin mijn emoties steeds hoger opliepen omdat ik het niet bij kon benen... Ben ik op de trainer afgestapt. Ik wist dat ze ook Personal Training verzorgde en ik had dat nodig. Fysiek en Mentaal sterker worden dat is wat ik nodig had. Samen met de trainer ben ik aan de slag gegaan Fedde en Rens waren inmiddels 1,5 en ik vond ruimte om drie keer in de week te sporten. En al snel ging het steeds beter. Ik kon de bootcamp bijhouden en haalde veel meer uit het sporten dan ik ooit had gedacht.

Ik heb tijdens dat sporten even helemaal niets aan mijn hoofd, Frustraties (van die dag)verdwenen als sneeuw voor de zon, ik kon en kan veel meer dan ik ooit had gedacht en dat gaf vertrouwen. Toegegeven dat die ene training dat er even helemaal niets lukte dat vertrouwen ook meteen weer helemaal terugvalt naar bijna het nulpunt maar toch.



Ik heb geleerd dat ik meer kan doen om dat vertrouwen terug te krijgen. Ik hoef niet steeds te wachten op die controles om vervolgens een week in spanning te zitten voor de uitslag. Ik ben fysiek zoveel sterker geworden en dat werkt mentaal door. Controles blijven voor mij voorlopig nog wel even belangrijk voor de bevestiging maar wie weet... Ik durf te geloven in een toekomst waarin ik weer durf te vertrouwen en waarin ik niet meer terug zak naar een nulpunt. Ik geloof dat ik ooit.... niet meer bij alles bang ben dat ik weer kanker heb, ik geloof dat ik mijn mentale strijd ook ga winnen.


Liefs, Maartje