Dit ben ik

Hi,

Wat leuk dat je er bent! Welkom op mijn blog. 
Wie ben ik? Maartje, meisjesnaam Eradus, getrouwd met Maurice op 11 mei 2012, de mooiste en leukste dag van mijn leven, dus mag nu de naam Claassen-Eradus dragen. Ik werk 32 uur bij Philips Healthcare in Best als (in de volksmond) marcommer. Als hobby, naast het werk, teamlid van Digital Wednesday. En na een zwerftocht langs allerlei sportscholen en sportclubjes heb ik het al ruim een jaar erg leuk bij de Gladiator workout met een hele leuke club mensen. 

Ik ben mama van 3 jongens, ja jongens. Dat is een huis vol testosteron, Ninjago, ridders, Playmobil, Lego, brandweermannen, Pokémon, voetbal, boksen en stoeien, rollenbollen, kapotte broeken en schoenen die al vervangen moeten worden voordat ze te klein zijn omdat ze kapot, niet meer schoon te krijgen zijn of ergens in een sloot zijn beland toen de voetbal daar in was gevallen. Ze hebben ook namen gekregen bij de geboorte (of eigenlijk daarvoor al) Jesse (7), Fedde en Rens (beide 3,5), yes ook nog een tweeling. Wij konden ons geluk niet op. Ja dat was echt wel even schrikken (die vraag krijg ik meestal, ik noem dat ook wel een van de standaard tweeling vragen, wordt vervolgd).

Dan maar meteen even over op de reden waarom het schrikken anders was dan je zou verwachten. Na de geboorte van Jesse in 2010 en onze trouwdag 20 maanden later in 2012 waren we helemaal klaar voor een tweede kindje. Aangezien ik belachelijk snel zwanger was van Jesse hadden we stiekem gedacht dat we vast ook snel tot redelijk snel die tweede spruit zouden kunnen verwachten. ZO, VIEL DAT EVEN TEGEN! 

3 miskramen en 1,5 jaar later lag ik dus in de stoel bij de gynaecoloog ongemakkelijk te giebelen. Ongemakkelijk omdat ze net had gezegd dat ze 2 hartjes zag kloppen. De kin van Maurice raakte zo’n beetje de grond, we zaten namelijk 15 minuten daarvoor in de kamer van de oncoloog omdat ik een week daarvoor de uitslag darmkanker had gekregen. Met de wetenschap van de 3 miskramen die we achter de rug hadden en een operatie in het verschiet hadden we niet gedacht zo’n 6 maanden later ook echt een tweeling op de wereld te zetten.

11 november 2013, de dag die nu jaarlijks in onze agenda genoteerd staat als datenight…. De dag waarop ik, zo blijkt negen dagen later, in één dag van mijn darmkanker verlost werd. De dag van de operatie. Halve darm eruit, wat omwegen aangelegd en zelfs zonder stoma werd ik een paar uur later weer op de uitslaapkamer wakker.

12 november 2013 de dag dat er nog steeds 2 hartjes klopten in mijn buik en de kans dat we 6 maanden later een tweeling op de wereld zouden zetten ineens een stuk groter bleek. Die kans werd nóg groter toen we 9 dagen later hoorden dat er geen verdere behandeling nodig was. Ik heb dus feitelijk bewust 3 weken kanker gehad en toen was het alweer voorbij, wel even het mentale stuk achterwege laten dan. Dus zo werden wij op 2 juni 2014 na een zwangerschap van 37 weken ouders van een tweeling en waren we ineens met z’n vijven. Ik en vier mannen

Wat kan je van mij verwachten?

Ik heb onder andere door bovenstaande ervaringen geleerd dat het leven mooi en onvoorspelbaar is in alle opzichten. Ik probeer me daar iedere dag bewust van te zijn, maar als we toch eerlijk zijn, vergeet ik dat ook echt met regelmaat. Als werkende moeder van 3 is het soms gewoon stressen. Of op z’n Herman van Veens: “Rennen, vliegen, duiken vallen, opstaan en weer doorgaan”.  En dus geniet ik echt niet altijd van het leven.  Ik ben eerlijk over het moederschap (heb dat wel moeten leren, ga ik je nog alles over vertellen). Ik deel graag ervaringen positief en negatief en deel graag het af en toe rommelige leven van ons gezin. Zo’n typisch gezin dat alles wil. Werken, tijd voor het gezin, tijd voor elkaar, tijd voor jezelf, tijd voor vrienden, familie en iedereen die verder nog een beroep op ons doet (oké dat laatste is wat gechargeerd). Dus eigenlijk deel ik graag zodat je kunt lezen dat je vast niet de enige bent bij wie dat niet altijd vlekkeloos gaat.        

Liefs Maartje