10 km in strijd met mezelf

Afgelopen zondag was het zover. De DLL Marathon Eindhoven. Nadat ik een paar weken daarvoor de halve moest laten schieten ging ik vol zelfvertrouwen de dag in klaar om rond 15.30 uur te starten aan de ED 10 km.

 

Vroeg uit bed. en eerst om 11.00 uur de minimarathon samen met Jesse. Helemaal leuk en Jesse had het super goed gedaan. Trots met zijn medaille om zijn nek en na glunderend van zijn high five met Phoxy liepen we weer naar de auto.

Maurice moest voetballen dus een druk schema. Thuis gauw eten, Fedde en Rens naar bed voor hun dutje zodat ik me klaar kon maken voor mijn afstand. Mijn schoonmoeder kwam op de kinderen passen en ik stapte op mijn fiets.

Wat een uitdaging, dacht ik nog even bij DLL langs te kunnen gaan om mijn fiets te parkeren en mijn spullen te droppen... NOT... Fiets ergens in de stad achter gelaten, gauw naar de start (Veldmaarschalk Montomerylaan). Al append met mijn moeder zodat zij bij de start mijn tas met spullen kan overnemen. Oké niet helemaal de voorbereiding zoals ik hem bedacht had maar eenmaal daar, luisterend en meedeinend op DJ La Fuente had ik er helemaal zin in.

En dan is het zover, we zijn begonnen, enthousiast loop ik de eerste meters van de 10 km die ik moet/mag gaan afleggen. Via de Europalaan lopen we de Dokter Berlagelaan in om daar ergens de wijk in te schieten en de Boschdijk over te steken. En daar begint het: waar ik normaal na een kilometer of twee heerlijk kan gaan ontspannen en kan genieten van het lopen, Loop ik nu bijna vast. Mijn hoofd maakt overuren en er gaat van alles door me heen. Jeetje ik ben pas net op weg en moet nog een heel stuk... Ga ik dit redden?

Dat sporten een soort psychologische werking op mij heeft dat was al bekend. Maar deze 10 km was 8,5 km lang een gevecht met mezelf. Was ik niet goed voorbereid? was de minimarathon, de fietstocht en de race om op tijd bij de start te zijn te veel? Mijn benen hadden er in ieder geval niet veel zin in. De Oirschotsedijk was lang en toen kwam er drinken en die spons. Die spons deed goed. Maar mijn mentale strijd ging door. Ik dwaalde af naar vroeger, mijn handbal tijd, ik kon best een aardig balletje gooien maar het kwam er maar zelden echt uit tijdens de wedstrijden en uit was ik altijd beter als thuis. Was dat mijn probleem, presteren onder druk?

Deze 10 km waren beladen, ik ging voor de halve maar dat ging niet lukken.. Dus werd het de 10. Was dat de reden waarom dit de zwaarste 10 km waren die ik het afgelopen half jaar had gelopen? Het was zwaar maar tegelijkertijd is dat dus wat sport zo mooi maakt, daarom kijk ik graag naar sport. Het is fysiek en metaal en daardoor heel onvoorspelbaar.

De strijd ging door via Strijp S, langs het PSV stadion over de Matildelaan naar het centrum. Waar ik nog het meest van baalde is dat ik niet kon genieten van dat rondje centrum waar heel veel mensen aan de kant stonden, Stratumseind kon mij niet dat beetje extra energie geven en over het bruggetje bij Dijk 9 stond een hele club vrienden met als belangrijkste supporter mijn man maar zelfs daarvan kon ik niet echt meer genieten. Met het laatste stukje fysieke en mentale kracht dat ik nog had liep ik door naar de Vestdijk waar ik ook niet kon genieten van het mooie DLL blauw waar collega's stonden. Emotioneel kwam ik over de streep. Dit was een pittig uurtje therapie, strompelend naar de medaille, de sportdrank en het water van Brabant Water om daar mijn lieve ouders te zien staan. Emotioneel vertelde ik hen over de race die ik had gelopen, dit was mijn race, de strijd met mezelf. Mijn10 km die zo beladen was geworden dat ik er niet van kon genieten. Dat moet dus nog een keertje over :-)

@MarathonEindhoven ik ben er volgend jaar weer bij! Of het de halve wordt of weer de 10, dat zien we nog wel... Ik doen weer mee, maar dan wel genietend want wat is fantastisch in Eindhoven op die dag!



Liefs Maartje