Als je kanker hebt of hebt gehad en tijdens of kort daarna zwanger bent, kom je in een achtbaan die naar de buitenwereld amper is uit te leggen. Ik kreeg de diagnose kanker en binnen een week na deze diagnose hoorde ik ook nog dat ik zwanger was, om daarna ook nog twee hartjes te zien kloppen op het scherm van de echo. Emoties schakelen bijna uit, overleven modus staat aan en je bent bezig met hetgeen je al hebt. In mijn geval was dat mijn man en zoon van toen net 3 jaar.
Na mijn operatie bleek ik nog steeds zwanger van een tweeling. Een wonder bijna, zo pril en zoveel moeten doorstaan maar ze waren er nog. Terwijl ik herstelde moest ik omgaan met een zwangerschap. De kinderwens was er ooit zo hevig. En nu? Weghalen is nooit een optie geweest, geen seconde, maar was ik niet zwanger geweest op dat moment, dan was ik er ook niet aan begonnen.
Nog bang van de diagnose en bang voor de kanker, daar past op dat moment geen zwangerschap bij. Want wat als het terug komt? Wat als..... Wat moet mijn man alleen met twee baby's en een peuter en een zieke vrouw (of nog erger).
En dan is ze daar... de gynaecoloog, mijn rots in de branding. Om de week zat ik daar voor de controles van de tweelingzwangerschap. Maar ondertussen was zij zoveel meer. Ik kon alles tegen haar zeggen, al had ik pijn aan mijn grote teen. Zij gaf mij vertrouwen, was sterk en heel duidelijk. Zij trok ons door die zwangerschap heen, serieus maar ook zeker heel vaak met een lach en terwijl de weken verstreken gingen wij ook weer genieten van wat er komen ging. Maakte ik mij zorgen, dan kon ik dat bij haar kwijt, ook al had het niets met die zwangerschap te maken. Dat kon gewoon, dat hoefde ze niet eens te zeggen, dat voelden wij.
En vandaag 3 jaar later mocht ik zomaar even bij haar langs. Het was haar vrije dag maar ze moest toch nog even in het ziekenhuis zijn en maakt weer tijd voor mij. Samen gesproken over toen, over hoe belangrijk die zorg op zo'n moment is en hoe ik anderen hiermee zou willen helpen.
Dank Dr. van Rumste je hebt een bijzonder plekje in mijn hart gewoon omdat je er toen was en je meer wilde zijn dan alleen de gynaecoloog.
Liefs Maartje
