De slechte raadgever

Als jongste van een gezin  van 3 met twee grote broers ben ik best wel beschermd opgevoed. Ons huisje kende verschillende kruisjes maar mijn ouders hebben dat nooit groot gemaakt, bij deze hulde aan mijn ouders. Waardoor ik ondanks de kruisjes een onbezorgde jeugd heb gehad. Waardoor ik heb geleerd dat je na vallen weer kan opstaan met wat extra bagage misschien maar dat kan je aan.

#Metoo 

Op mijn 18^de ging ik op kamers, een grote droom, zelfstandigheid, een eigen plek. Op een zolderkamer in Eindhoven begon dat avontuur. Dit avontuur werd abrupt beëindigd toen er op een avond in augustus een indringer mijn zolderkamer binnen kwam. Mijn droom is toen, heel even keihard stukgeslagen. Terug naar mijn ouders om vervolgens 3 maanden later opnieuw een poging te wagen. Maar nu niet meer onbevangen, maar vol angst. I

Ik zou mijn leven niet kapot laten maken door een of andere mafkees. Dus ik begon opnieuw. Precies zoals ik had geleerd van mijn ouders. Vallen en weer opstaan. Ik had geluk, mijn broer verliet zijn studentenkamer en ik kon zijn kamer overnemen. Een vertrouwde plek die dus wat meer veiligheid gaf. Regelmatig lag ik huilend in bed omdat de angst ook wel genaamd de slechte raadgever mij liet denken dat ieder piepje en kraakje in je huis opnieuw een indringer was. Ramen en deuren moesten hermetisch afgesloten zijn wanneer de avond viel. En alles wat ik alleen moest doen (s ’avonds) kostte mij zoveel energie omdat die raadgever mij vanbinnen helemaal leegzoog. Als je niet veilig in je eigen huis bent, waar dan nog wel? 

Dit verwerken heeft jaren geduurd. Ik heb altijd gevochten voor mezelf en toen ik 4 jaar later verplicht naar het buitenland moest voor stage ben ik ook dat aangegaan. Wederom mijn ouders die me hielpen. Mijn vader bracht me, sliep op een luchtbed in mijn nieuwe kamer in Barcelona en ging metro in en metro uit met mij zodat ik vertrouwen kreeg op mijn nieuwe plek. Na 4 dagen vertrok hij en begon mijn avontuur all by myself in Barcelona. Face your fears en als je bijna 1500 km van huis bent moet je dat ook vaak alleen doen. En dat ging bijzonder goed!

Dat tripje heeft geholpen, de raadgever was niet weg, maar verdween steeds vaker naar de achtergrond. Ik was sterker dan die raadgever. En uiteindelijk heb ik hem zelfs overwonnen. Nee ik zal nooit met mijn ramen wagenwijd open slapen en soms wil ik zelfs de kiepstand niet. Maar niet meer gedreven vanuit angst maar vanuit de automatische piloot, zonder gedachten. Dat is gewoon zoals ik ga slapen.

Nieuwe klap

En dan 13 jaar na die bewuste avond in augustus kreeg ik wederom een onverwachtse klap. Deze keer geen indringer maar een klap van binnenuit, darmkanker. Eerst in de overlevingsstand en na de euforie van het weer gezond zijn en er met een enkele operatie vanaf te komen, klom dat kleine duiveltje weer op mijn schouder. Ik was zwanger van een tweeling, herstellende van een operatie en had een fantastische man en zoon van 3. En ik was bang. Bang dat het terug zou komen, bang dat ik mijn gezin moest achterlaten bang voor mijn eigen lijf. Ik was nu niet eens meer veilig voor mezelf.

Ik projecteerde die angst op iedereen die mij lief is. Dacht altijd dat het ernstig zou zijn en als een van de kinderen net iets zieker was dan normaal. Ik kon dat niet meer weg relativeren met de standaard vragen: Is ie nog alert, drinkt ie nog goed, hoe is de ademhaling etc. Dat het altijd een ander overkomt, dat gaat niet meer op... Het kan iedereen overkomen en mij dus ook. 

Opnieuw veelvuldig in gesprek met mezelf, altijd proberen te relativeren. Als ik echt in de paniek schoot kon ik dat gelukkig kwijt bij mijn man, ook hulde voor hem. Mijn broodnuchtere man die zonder een raadgever naar zaken kan kijken en mij weer subtiel met beide benen op de grond zet. Maar naarmate de tijd vorderde wil je niemand meer lastigvallen met dat gepaniekeer in je hoofd. En heb ik het mezelf echt nog weleens moeilijker gemaakt door het gevecht alleen te voeren en de raadgever alleen aan te willen pakken. Jammer want dat kost zoveel meer energie en stress.

De gemene deler

Opvallend dat twee totaal verschillende situaties ook zoveel gemeen kunnen hebben. En dat beide ervaringen op mij dezelfde uitwerking hadden. Zo werd ik dus twee keer tijdenlang geleefd door een slechte raadgever. Je ziet het niet aan de buitenkant, ik lach, geniet en zal je altijd zeggen dat het goed met me gaat want dat is ook zo. En dat duiveltje op mijn schouder, die raadgever die sleep ik soms nog mee en hoort nu dus blijkbaar bij mij. 

Liefs Maartje

Maart: darmkankermaand

1 maart, de eerste dag van de internationale maand van de darmkanker. Daar sta ik graag even bij stil. Wist je dat er jaarlijks 15.000 Nederlanders de diagnose darmkanker krijgen?

Ik was op 24 oktober 2013 een van die 15.000. Een dag die tot op de dag van vandaag een enorme impact op mijn leven heeft. Darmkanker? Gewoon dikke vette pech, niet erfelijk, geen reden te bedenken waarom ik, op 32-jarige leeftijd, de diagnose darmkanker moest krijgen. Ik was niet te dik, had een (redelijk) gezonde levensstijl… en toch kreeg ik die diagnose.

Mensen vragen mij vaak hoe ik erachter kwam. En ik denk nog steeds dat ik erachter kwam omdat ik over alert, maar dan ook echt über over alert, op mijn eigen lichaam was in die periode. Want naast buikkrampen en wat andere vage klachten had ik in die periode (van 1,5 jaar met klachten) ook 3 miskramen. Er zat iets niet goed in die buik.Begrijp me niet verkeerd, geen seconde heb ik aan darmkanker gedacht maar het klopte niet. De huisarts die op haar beurt de omstandigheden ook verdacht vond heeft mij uiteindelijk doorverwezen naar zowel de gynaecoloog als de Maag-, darm- en leverarts.

Ik kan de data nog zo opdreunen.
7 oktober had ik mijn eerste afspraak bij de MDL-arts
21 oktober de endoscopie (een darmonderzoek) 
24 oktober dus de dag dat ik een van die 15.000 Nederlanders werd.

Velen van jullie kennen mijn verhaal wel, ik bleek ook nog zwanger, daar kwamen we na de diagnose achter. Terwijl we net het gesprek bij de chirurg hadden gehad kwamen we er bij de gynaecoloog achter dat ik zwanger was van een tweeling. Een achtbaan met steeds weer een extra looping, zo heb ik die periode regelmatig omschreven. Ik had geluk, één operatie heeft mij genezen en vervolgens kon ik gaan wennen aan het feit dat we er 2 kindjes bij gingen krijgen. Dat was in realiteit nog een behoorlijke psychologische uitdaging, waarin ik het echt niet altijd makkelijk had. Maar he, ik mocht niet klagen. En op 2 juni 2014 kwamen onze mannetjes kerngezond ter wereld. Wat een verhaal maar met een fantastische afloop.

Dit verhaal hoor je mij met regelmaat vertellen. Het andere stukje, de gevolgen van de diagnose en de operatie bespreek ik duidelijk minder vaak. Mentaal kan de diagnose mij nog steeds naar de keel grijpen. Zomaar ineens staan de tranen in mijn ogen en zit ik weer in die stoel op 24 oktober 2013 in het Catharina Ziekenhuis. Mentaal ben ik ook angstig geworden. Ik ben niet meer naïef, het kan iedereen overkomen. Ik ben daardoor ook een soort hypochonder die steeds die slechte raadgever naar boven haalt. Of het nu om pijntjes bij mezelf gaat of om mijn man of kinderen. Ik moet met regelmaat mezelf terugroepen of mijn, gelukkig broodnuchtere, man de boel weer laten relativeren.

Fysiek is er ook wel iets veranderd. Tijdens de operatie is er een behoorlijk stuk van mijn dikke darm verwijderd, ja dat kan dus blijkbaar gewoon, wist ik ook niet J. Je zult begrijpen dat dit gevolgen heeft voor mijn stoelgang en de manier waarop ik mijn voeding verwerk vanbinnen. Iedere avond zat ik met een opgeblazen buik op de bank en met regelmaat had ik buikpijn na bepaalde gerechten/voedingsstoffen. Nog maar niet te spreken over wat er gebeurd als ik alcohol heb gedronken (ook al bij een glas). Die gevolgen bespreken we liever niet, want tja…. daar zit echt niemand op te wachten toch?

Sinds kort ben ik bij een voedingsconsulente en leer ik anders met voeding om te gaan en anders te eten waardoor mijn klachten enorm afnemen. Ik ben nu dus heel bewust met voeding bezig, en dat helpt. En als ik toch eens wat anders eet en/of drink. Dan kies ik dus ook voor de gevolgen.

Darmkanker, we praten er niet zo graag over omdat dit nou eenmaal verbonden is aan poepen, winden laten en dat is toch wat ongemakkelijk. Laten we er dan in ieder geval even bij stil staan en bewust zijn. In ieder geval deze maand omdat het nu eenmaal Internationaal de maand van de darmkanker is.

Wil je meer lezen? Ga dan naar de site van de Maag-, darm- en leverstichting.  https://www.mlds.nl/gezonde-buik/